:Praw: fantasized me

ชุดแรก คือชุดนักเรียน ..

พราวใส่กระโปรงสีน้ำตาลเข้ม ผูกโบสีดำ

ชุดไปเที่ยว

พราวชอบสีฟ้าคราม ไม่ก็ สีชมพู   ชุดที่ใส่จะออกไปทางแฟชั่น วัยรุ่นฝั่งตะวันออก ฟู่ฟ่า หวือหวา

โชว์ผิวอ่อนนุ่มเนียน เยอะๆ

ชุดอยู่บ้านและชุดนอน

พราวชอบใส่ขาสั้น และชุดโปร่งๆเบาๆอยู่บ้าน และเนื่องจากอยู่ตัวคนเดียวซะส่วนใหญ่บนคอนโดชั้นสูงๆ

เลยไม่ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยต่อสายตาผู้อื่น แต่ก็ไม่เคยถอดเสื้อนอน แบบที่ผู้ชายทำกัน

พราวใส่แว่นเวลาที่อ่านหนังสือ และใส่คอนแทคเวลาอยู่นอกบ้าน

ชุดราตรี

พราวมีชุดราตรีมาก เนื่องจาก สมัยอยู่อังกฤษ มีงาน prom บ่อยๆ

พราวไม่นิยมชุดเปิดหลัง ที่ต่ำกว่าช่วงท้องแขนลงไป เพราะมีแผลเป็นจากอุบัติเหตุสมัยเด็กๆ

ชุดออกกำลังกาย

พราวชอบออกกำลังกาย ทั้งโยคะและวิ่งในฟิทเนส แต่ไม่ค่อยชอบไปไหนไกล

จึงมักพบเธอได้แถวๆคอนโดเธอเท่านั้น

edit @ 18 May 2008 21:43:22 by Praewnapa

edit @ 18 May 2008 21:54:38 by Praewnapa

 ปล.เซ็งภาพไม่ชัด  ไปดูชัดๆได้ที่ http://aibezt.deviantart.com

แพทริเซีย...   สาวพลังแสงอาทิตย์ เป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาในโรงเรียนลูกบาศก์

และมาสถิตถิ่นฐานข้างๆเรา   แล้วพื้นที่แถบนี้ ก็ไม่เงียบอีกต่อไป

แพทเป็นคนครื้นเครง และจริงใจ

เสียอย่างที่ เธอชอบแย่งนิตยสารเราไปอ่านในเวลาเรียน... แล้วเราจะอ่านอะไรล่ะ

นอนก็ไม่ได้ เพราะเธอชอบชวนคุย  

เคยคิดที่จะบอกว่า เราต้องการความสงบแต่ก็เกรงใจเธอเหลือเกิน 

และการคุยแบบกระซิบของเธอ มักทำให้นายแมนที่อยู่อีกด้านของห้องได้ยินเสมอๆ

บางทีเธอก็ชอบเล่าเรื่องตลก   เรื่องลามก  เรื่องผีสาง 

จนถึงเรื่องเพลงและแฟชั่น ที่เราสนใจคล้ายๆกัน

นักเรียนแลกเปลี่ยนจากอังกฤษอีกคนนึง ที่เพิ่งย้ายเข้ามา ชอบหันมาคุยกับเราและแพทเสมอๆ

เค้า(หรือเธอ) ชื่อ ไคริล  ... อันที่จริงแล้ว ไคริล เป็นคนที่มีความรู้มาก

ภาษาลาติน เพลงคลาสสิค และเรื่องอื่นๆเค้ารู้ไปหมด  

แต่ฉันก็ยังสงสัย ในบางอย่าง

มีอยู่ครั้งนึงชั้นเคยถาม ไคริลว่า "ตกลงแล้ว .....เธอชอบผู้ชายหรือผู้หญิง.."

ไคริลตอบว่า  "....ไม่ชอบเลย "   

 .........  ประหลาดยิ่งนัก

ทั้งสองคนมีส่วนคล้ายกับเราที่เพิ่งย้ายมาอยู่ประเทศไทย

คงยังมีอะไรอีกมากที่พวกเราต้องปรับตัว

ในเรื่องต่างๆ

 .... 

edit @ 6 May 2008 04:32:07 by Praewnapa

ชั้นเพิ่งรู้ข่าวในการจัดที่นั่งใหม่อย่างเป็นทางการ

และแน่นอนว่าที่ริมหน้าต่างทุกบานถูกยึดครองไปทั้งหมด

....การมองท้องฟ้ามันช่วยให้สมองฉันผ่อนคลาย  จากความเครียดในเวลาเรียน

 ถ้าเป็นไปได้  ที่ริมหน้าต่างนี่แหละที่ฉันต้องการ...

พอดูตารางแผนผังที่นั่ง ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่มายึดที่นั่งเก่าของฉัน

นายลัค... นี่เอง...

......หลังจากที่ตัดสินใจเข้าไปคุยกับนายลัค

เขากลับยอมเปลี่ยนที่โดยดีโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ

ว่านอนสอนง่ายเป็นที่สุด...

ปล. ยังไม่ทันพูดอะไรเลย สงสัยเราเข้าใจกันดี  สินะ..

edit @ 3 May 2008 01:27:34 by Praewnapa

วันนี้ การบ้านเยอะ  เลยตั้งใจทำให้เสร็จก่อนกลับบ้าน 

พรุ่งนี้จะเป็นวันสุดท้ายก่อนหยุดสุดสัปดาห์ ไม่อยากมีงานค้างคา

จะได้ไปช้อปปิ้งได้อย่างสบายใจ...

โชคดีที่หมายเลข3นั่งติดริมหน้าต่าง  ฉันเลยไม่ต้องขอเปลี่ยนที่กับใคร

ข้างๆฉันมีคนท่าทางแปลกๆแต่ ดูไม่มีพิษภัย ชื่อฟาร์ม  เธอชอบถือร่มไปมา

ทำให้นึกถึงแต่ก่อน ที่ชั้นก็ต้องมีร่มติดตัวเกือบตลอดเวลา

แต่ประเทศไทยนั้นต่างจากอังกฤษสิ้นเชิง  และอากาศยิ่งร้อนขึ้นทุกวันด้วย

ตอนแรกๆก็รู้สึกอึดอัด  ทำไงได้ต้องทนๆกันไป

 พูดถึงฟาร์ม  เธอมักจะสรรหาเรื่องประหลาดๆมาคุยตลอดเวลา

ฉันก็ได้แต่อือ ออ ตามน้ำไป ไม่ค่อยเข้าใจซักเท่าไหร่

edit @ 24 Apr 2008 02:47:35 by Praewnapa

edit @ 6 May 2008 04:27:34 by Praewnapa

วันนี้ เป็นวันประกาศเลขที่

ฉันได้หมายเลข3  ...

ก็แค่ต้องทำอะไร ต่ออะไรก่อนคนอื่นๆ  ไม่ใช่เรื่องใหญ่

วันนี้เป็นวันที่3แล้ว ที่ฉันได้ย้ายมาอยู่โรงเรียนลูกบาศก์

ผู้คนที่นี่ดูเป็นมิตรมาก แต่ฉันไม่รู้ว่าจะไว้ใจพวกเขาได้หรือเปล่า    อย่างน้อยก็ในตอนนี้...

เพื่อนๆที่อังกฤษจะเป็นยังไงบ้างนะ 

แต่ก็จริงอยู่ ที่มิตรภาพ เป็นเหมือนพันธะหลวมๆ  หากไร้แรงดึงดูด คงไม่นานก็ต้องหลุดลอยออกไปจากวงโคจร

เหมือนกับดาวพลูโต...   ที่ไม่นานก็คงถูกลืม

ชั้นยังเฝ้าแต่ถามตัวเอง  ว่าตัวชั้นมีค่าแค่ไหน

คนที่มารายล้อมชั้นแต่ก่อน  คงเห็นในมูลค่าของเงินตรา  มากกว่าตัวตนที่ชั้นเป็นรึเปล่า

และหากเขารู้เรื่องราว  สิ่งที่ชั้นเป็น โรคร้ายที่ชั้นมี  พวกเขายังจะให้การต้อนรับชั้นอยู่หรือไม่

...อย่างน้อยก็ผ่านมาแล้วกว่าสองอาทิตย์ ที่ชั้นมาประเทศไทย

คนที่เคยเรียกกันว่าเพื่อน  ก็ไม่เคยได้ติดต่อมา...

ชั้นมันอาจแค่ตัวภาระ

ที่ใครใครก็ไม่ต้องการ 

คงเป็นเพียงก้อนกรวดที่แตกร้าวบนหาดทรายอันกว้างใหญ่

 จะถูกทะเลกัดเซาะ   หรือจะถูกพัดพาไปที่ไหน คงไม่มีใครสนใจ

ครอบครัวที่เคยรักที่เคยยิ้มให้กัน

ก็เป็นแค่สิ่งหลอกลวง

ทุกอย่างก็แค่ละครหลอกลวง....

edit @ 20 Apr 2008 00:36:39 by Praewnapa

edit @ 20 Apr 2008 00:36:58 by Praewnapa

พราวเข้ามาในห้องเรียนแต่เช้าตรู่

เธอเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง เพราะชอบมองออกไปไกลๆ

แล้วเธอก็เผลอหลับลง..

วันนี้เป็นวันแรก ในโรงเรียนชื่อประหลาดๆแห่งนี้

ฝันร้ายยังตามหลอกหลอนฉันเหมือนเดิม 

ไม่ว่าจะทำอย่างไร มันก็ไม่หายไปซักที...

ก่อนวิชาเรียนคาบแรก ฉันก็สูญเสียรองเท้าไปหนึ่งข้างกับ

ไอ้ผู้ชายประหลาดด้านหลัง   วันวันชอบเอาแต่เคาะโป้งเป้ง น่ารำคาญชะมัด

แต่เค้าก็เอารองเท้ามาคืนให้ พร้อมกับยิ้มแหะๆ  ...แปลกคนจัง

ข้างๆชั้นคือฟ้า  ที่ตอนแรกชั้นนึกว่าเค้าจะชื่อนานะ จากหนังญี่ปุ่นนั่น  

เค้าคนเป็นหน้าซีดๆ แต่ดูเหมือนมีอะไรซ่อนไว้ภายใน

เราคุยกันได้  และท่าทางจะเป็นเพื่อนกันได้   

แถวๆนี้มีพวกแปลกๆเยอะ   แต่ช่างมันเถอะ ....

-----

12:25 พักเที่ยง

กับข้าววันนี้ เป็นสปาเกตตี้ อบไมโครเวฟ ที่ชั้นเตรียมมาเมื่อเช้า

ชั้นยังไม่ค่อยรู้จักโรงเรียนที่นี่ซักเท่าไหร่ แต่ก็มีที่สงบๆอยู่ข้างๆห้องวิทยาศาสตร์ชั้นบนสุด

และรู้มั้ยว่าชั้นเจอใคร

วันนี้ตอนเที่ยงชั้นเจอบรูซลี  หรือ ใครก็ตาม...

เค้ามารำมวยจีนอยู่ตรงตึกข้างๆ

โรงเรียนนี้มันบ้าพิกลจริงๆนะ

แล้วก็มีผู้ชายคนนึงเหมือนแอบตามชั้นตั้งแต่ตอนเริ่มพัก

มาชวนเข้าชมรม อะไรชนบทซักอย่าง

วุ่นวาย...

ชั้นไม่สนหรอก

สปาเกตตี้ก็หมดลง  แต่ฉันขอนั่งมองวิวจากมุมนี้อีกซักพักแล้วกัน..

edit @ 16 Apr 2008 02:15:43 by Praewnapa

edit @ 16 Apr 2008 02:26:36 by Praewnapa